Sam Wagstaff

Alamsy Brak Komentarzy »

Samuel Jones Wagstaff, Jr ( ur. 4 listopada 1921 w Nowym Jorku, zm. 14 stycznia 1987 w tym samym miejscu) – jankeski kurator sztuki, mecenas zaś zbieracz dzieł sztuki.

Spis treści

//

Życiorys

Sam J. Wagstaff był synem Samuela Jonesa Wagstaffa Sr, adwokata z nowojorskiej rodziny o prawniczych tradycjach i polskiej emigrantki Olgi Piórkowskiej, która była ilustratorką w magazynie poświęconym modzie “Harper’s Bazaar”. Ukończył Yale University, po czym wstąpił do United States Navy osiągając wysokość chorążego. W trakcie działań wojennych brał współpraca w Operacji Neptun. Po zakończeniu działań wojennych Wagstaff rozpoczął szkoła wyższa na idea renesansu na New York University, w Instytucie Sztuk Pięknych. W 1959 otrzymał zasiłek David E. Finley i równocześnie studiując rozpoczął pracę w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Został kuratorem sztuki współczesnej w Wadsworth Atheneum w Hartford w stanie Connecticut, pełnił tą funkcję od 1961 do 1968. W tym czasie m.in. pełnił mecenat powyżej pierwszym pokazem twórczości Tony Smitha. Od 1968 do 1971 był kuratorem sztuki w Detroit Institute of Art w Detroit, dokąd jego angaż zakończyła się skandalem na przestrzeni pokazania instalacji Michaela Heizera „Ściągnięcie mas geometrycznych”, jak to kreator zniszczył darń przez Instytutem. Po tym zdarzeniu Wagstaff powrócił do Nowego Jorku. W 1973 na wystawie fotografiki malarstwa z lat 1890-1914 poznał Robert Mapplethorpe, z którym połączyło go dryg do sztuki tudzież hobby fotograficzna i z którym pozostawał w związku homoseksualnym do końca swojego życia. Po tej wystawie Wagstaff doszedł do wniosku, iż dawne fotografie stanowią w żadnym wypadku docenione dzieła sztuki. Sprzedał do tej pory gromadzoną kolekcję obrazów i za uzyskane środki zaczął skupywać XIX wieczne amerykańskie, angielskie i francuskie fotografie. Potem wobec wpływem swojego partnera rozszerzył swoje zainteresowania fotografiką w kierunku współczesnych, często wcale kontrowersyjnych trendów. Za sumę 500000 dolarów wykupił strych budynku blisko West 23rd Street, które ofiarował Mapplethorpowi na pracownię, a w późniejszym czasie zakupił pomieszczenia blisko Bond Street z przeznaczeniem na profesjonalną ciemnię. Na dniach całość Samuela Wagstaffa została uznana za jedną z najlepszych prywatnych lokat kapitału w Stanach Zjednoczonych. Pinakoteka fotografii należących do Wagstaffa została zorganizowana przez Corcoran Gallery of Art w Waszyngtonie w 1978. Część kolekcji została opublikowana w formie albumu, a później była wystawiana w wielu galeriach w USA. Suma fotografii została sprzedana J. Paul Getty Museum w Malibu, w stanie Kalifornia, w 1984 za niebagatelną kwotę 5 milionów dolarów. Z uzyskanych środków Wagstaff rozpoczął kolekcjonowanie XIX wiecznego amerykańskiego srebra, które było wtedy nieco doceniane przez kolekcjonerów dzieł sztuki. Na nieszczęście nie dokończył swojego dzieła, zmarł 14 stycznia 1987 na zapłon płuc, które nastąpiło w wyniku powikłań w pobliżu zakażeniu wirusem HIV. Po jego śmierci kolekcję sreber wystawiono w New York Historical Society.

Samuel J. Wagstaff Papers

Kolekcja obejmuje zbiór korespondencji, pism, dokumentów, druków i fotografii z lat 1932-1985 dokumentujących żywot zawodowe Sama Wagstaffa, jego osobiste stosunki z artystami i fotografikami natomiast bieg kariery jak kuratora sztuki, a oraz obrazujących rolę kolekcjonowania malarstwa i fotografiki w jego życiu.

Korespondencja z artystami, kuratorami artystów, organizacjami artystycznymi, galeriami i muzeami odzwierciedla rozmaitość współczesnej sztuki amerykańskiej i obejmuje osoby związane z twórczością ekspresjonistów, minimalistów, Pop-artu, sztuki konceptualnej i rzeźby naturalnej. Z przyczyny kolekcji dokumentów Wagstaff jest postrzegany w charakterze wiodący prym zbieracz i kustosz, kto okazał posiłki finansowe wielu wprzódy nieznanym twórcom. Z dokumentów Wagstaffa jest dozwolone dostrzec, iż poparcie stypendialna której udzielał dotyczyła dużej ilości twórców. Nie licząc środkami finansowymi istotną rolę odgrywała ochrona i posiłki moralne. Z zachowanych notatek daje się powiedzieć, iż z pomocy Samuela Wagstaffa skorzystali m. in. Dan Kaczka, George Brecht, James Lee Byars, Walter de Maria, Mark Di Suvero, Albert Fine, Dan Flavin, Ann Halprin, Grace Hartigan, Charles James, Philip Johnson, Ray Johnson, Doreen Manning i Robert Manning, Agnes Martin, Gordon Newton, Claes Oldenberg, Ad Reinhardt, Dieter Rot, Alan Saret, Richard Tuttle, Maya Wilson i Andy Warhol. Do pism Wagstaffa zalicza się jego opracowania np. “Patrząc na Modern Art”, przygotowane na rzecz Trinity College Library. Do kolekcji zalicza się również dzieła innych autorów m.in. Bruce Bennard “The Photographer Rediscovered”, “Batiuszka Art” Henry Geldzahler i “Photographic Collection” Bonnie Barrett Stretch i rysunki Bruce Kleinsmith.

Wśród materiałów drukowanych są książki, katalogi wystaw i prospekty, czasopisma, artykuły prasowe, reprodukcje i inne druki związane z fotografią i sztuką. Na fotograficzną część kolekcji składają się głównie kopie artysta grafik i niewielka numer oryginalnych odbitek. Znajdują się w tamtym miejscu również zdjęcia z wystaw, instalacji i inne.

Wśród osób przedstawionych na fotografiach wolno widzieć m.in.: Bella Abzug, Peter Allen, Michael Collins, Angela Davis, Candy Darling, Wendell Ford, Joseph Hirshhorn, David Love, Marc Miller, Bettie Ringma i Andy Warhol.

Kolekcja jest ustawione na 5 serii.

  • Seria 1: Poczta, 1932-1986
  • Seria 2: Pisma, 1961-1983
  • Seria 3: Różne dokumenty i artefakty, 1970, 1980
  • Seria 4: materiały drukowane, ok. 1914-1988
  • Seria 5: Zdjęcia, 1975-1982

Ciekawostką przypuszczalnie być wydarzenie, iż w całej kolekcji nie ma żadnej fotografii przedstawiającej Samuela J. Wagstaffa.

Obraz Black White + Gray

W 2008 James Crump nakręcił obraz filmowy p.t. Black White + Gray, kto opowiada o życiu Samuela Wagstaffa i Roberta Mapplethorpe i Patti Smith. Skryba stworzył ów wizja kierując się często pomijaną kwestią. Robert Mapplethorpe przeszedł do historii jak jeden z najważniejszych twórców fotografii współczesnej, a zwłaszcza gejowskiej i jak konstruktor Robert Mapplethorpe Foundation. Pomijany jest wydarzenie, iż jego promocja i dzieło monetarny chyba przenigdy nie rozwinęłyby się bez moralnego i finansowego wsparcia Samuela Wagstaffa. Intelekt ta jest znana dopiero co niewielkiej grupie ludzi, którzy prosto z mostu zetknęli się z nimi w życiu prywatnym.

Przypisy

  1. Biography.com Tenże J. Wagstaff
  2. Smithsonian, Archives od American Art
  3. O.pl Ogólnopolski Poertal Kultury, Black White + Grey

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Sam_Wagstaff

Filatelistyka szachowa

Alamsy Brak Komentarzy »


Emanuel Lasker


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Filatelistyka szachowa

Filatelistyka szachowa jest to zbieranie znaczków tematycznie związana z szachami

Pierwszy plakietka pocztowy z motywem szachowym ukazał się nie wcześniej w Bułgarii (1947). W latach 1947-1959 ukazało się 27 znaczków pocztowych. W dziesięcioleciu 1960-1969 wydano aż 50 znaczków pocztowych, i w latach 1970-1975 wyszło 55 znaczków.

Nasilenie emisji występuje przeciętnie z okazji olimpiady szachowej tudzież meczów o maestria świata. W dodatku ukazują się znaczki, na których uciecha w królewska gra stanowi przyczyna suplementarny bądź wiąże się symbolicznie z szachami.

Filatelistyka szachowa obejmuje również inne druki pocztowe, m.in koperty pierwszego dnia obiegu (FDC), stemple (kasowniki okolicznościowe).

O skali rozwoju filatelistyki szachowej świadczą ukazujące się liczne katalogi: (np. Chess on stamps P.C. Burnett).

Do największych kolekcjonerów szachowej filatelistyki należą: F. Paroulek, N. Kulikow, A. Hildebrand.

Źródło

  • W.Litmanowicz, J.Giżycki, “Królewska gra od A do Z”, Gród nad Wisłą 1986-1987, wolumen I, str. 246-252

Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Filatelistyka_szachowa

Suchy pędzel

Alamsy Brak Komentarzy »

ów punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą stać się zakwestionowane i usunięte.
Ażeby zrobić punkt weryfikowalnym, wypada przekazać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Opieka: żeby uprościć pracę, dodaj do szablonu wielkość stała |data=2010-01


Przykład techniki suchego pędzla w sąsiedztwie użyciu czarnej akrylowej farby.

Suchy pędzel – nauki techniczne malarska polegająca na nanoszeniu farby na powód za pomocą nie całkiem suchego pędzla.

Nazwa “chudy pędzel” jest dosłownym tłumaczeniem angielskiego słowa “drybrush. Drybrush jest techniką malowania, w której pędzel jest względnie chudy niemniej jednak w przyszłości posiada farbę. Nauki techniczne ta jest używana na suchych powierzchniach takich kiedy papier bądź płótno zagruntowane. Pociągnięcia pędzla mają specyficzny matowy image. Drybrush prawdopodobnie być stosowana do malowania zarówno farbami olejnymi podczas gdy i wodnymi, takimi kiedy farby akrylowe.

Technika ta często jest używana w malarstwie modelarskim, na rzecz podkreślenia detali.

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Suchy_p%C4%99dzel

Seledynowy

Alamsy Brak Komentarzy »

seledynowy

 

Przybliżone współrzędne barw1

Hex (szesnastkowo)
#ACE1AF

RGB
(r, g, b) N
(80, 154, 159)

CMYK
(c, m, y, k) N
(24, 0, 22, 12)

HSV
(h, s, v)
(88°, 121%, 198%)

N: Normalizowane do zakresu
1: na rzecz większości barw są to właśnie dane orientacyjne

Barwa seledynowa (fr. céladon) - jasna, bladozielona, delikatna zieleń.

Relacja i symbolika

Nazwa pochodzi od naz. Céladon, imienia bohatera romansu H. d’Urfe’a z XVII w.

Przypisy

  1. http://portalwiedzy.onet.pl/abc-polszczyzna.html?S=Sel&tr=pol-all
  2. http://www.slownik-online.pl/kopalinski/2D64302975D79C3AC125658C005F8974.php

Zobacz też

p • d • e

Kolory w Internecie

black
gray
silver
white
red
maroon
purple
fuchsia
green
lime
olive
yellow
blue
navy
teal
aqua

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

p • d • e

Widmo elektromagnetyczne

Gamma • Roentgena • Ultrafiolet • Widzialne • Podczerwień • Mikrofale • Radiowe

Widmo optyczne

Fiolet • Lazur • Baks • Żółty • Oranż • Czerwony

Pasmo mikrofalowe

Pasmo W • Pręga V • Pręga K: Pasek Ka, Pas Ku • Pasek X • Smuga C • Smuga S • Prążek L

Pasmo radiowe

EHF • SHF • UHF • VHF • HF • MF • LF • VLF • ULF • SLF • ELF

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Seledynowy

Mennica Warszawska

Alamsy Brak Komentarzy »

Zasugerowano, tak aby ów punkt zintegrować z artykułem Mennica Polska.

Ten punkt wymaga umieszczenia w odpowiedniej kategorii.
Więcej informacji o kategoriach znajduje się na stronie Wikipedia:

Mennica Warszawska - mennica utworzona w 1765 roku, w Warszawie, w związku z przeprowadzaną w tamtym czasie reformą systemu walutowego.

Pierwsze pieniądz zdawkowy w Mennicy Warszawskiej ukazały się w 1766 roku. Zamknięta w 1796 roku przez władze pruskie, raz jeszcze uruchomiona w roku 1810, emitowała drobne złote, srebrne i miedziane (w latach 1810-13 wybito ok. 64 mln jednostek). Funkcjonując bezustannie w okresie Księstwa Warszawskiego, konstytucyjnego Królestwa Polskiego, powstania listopadowego tudzież po jego upadku, w każdym z tych okresów wypuszczała inne wzory monet, należycie do obecnie obowiązującego systemu walutowego (w latach 1816-65 wybito powyżej 300 mln jednostek). Od roku 1842 rozpoczęło się stopniowe ograniczanie działalności Mennicy Warszawskiej, produkcję monet wstrzymano w 1865 roku, ostateczna kasacja nastąpiła w roku 1867.

Bibliografia

  1. * Władysław Terlecki: Mennica Warszawska: 1765-1965. Wrocław: Zakład przemysłowy Etniczny im. Ossolińskich, 1970. 

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Mennica_Warszawska
Ukryte kategorie: Artykuły do zintegrowania • ? • Zalążki artykułów

WP Theme & Icons by N.Design Studio
Aktualności RSS Komentarze RSS Zaloguj
Ecco - lampy - FineReader Professional - kredyty mieszkaniowe - kołobrzeg noclegi - rynek walutowy - Commercial Union - Potop streszczenie - analiza kolorystyczna - Co kupić - wakacyjne oferty - tarcze hamulcowe - Tłumaczenia